اعتماد شود ، پس يعنى تو هم مىدانى كه فردا چه به سر افراد مىآيد ، آنوقت اين با گفته قرآن درست درنمى آيد . بنابراين هر كه تو را تصديق كند قرآن را تكذيب كرده است . قرآن شريف در جاى ديگر گفته است : ( قل لايعلم من فى السّماوات و الارض الغيب الاّ الله ) ( 1 ) هيچ يك از كسانى كه در آسمان و زمين هستند بجز خدا علم غيب نمىداند . اين آيه علوم غيبى را مخصوص خدا دانسته در حالى كه تو مدّعى هستى مىدانى اگر ما در اين ساعت سفر كنيم به پيروزى نمىرسيم و اين خلاف قرآن است . « و استغنى عن الاعانة بالله فى نيل المحبوب و دفع المكروه » ، مشكل ديگرى كه پيش مىآيد اين است كه اگر علم تو صد در صد است ، لازمه اش اين است كه ما در رسيدن به خواسته ها و دورى از ناملايمات نيازى به كمك خواستن از خدا نداشته باشيم و به جاى كمك گرفتن از خدا بايد برويم نزد منجّم ، در صورتى كه ما موظّفيم هر كار را با توكّل به خدا شروع كنيم و در شدائد روزگار هم از خدا مدد بگيريم . در نهج البلاغه عبده « الاعانة » است ولى بيشتر نسخه ها « الاستعانة » دارد كه از باب استفعال مىباشد و به معناى طلب يارى خواستن است . « وَتَبْتَغِى فِى قَوْلِكَ لِلْعَامِلِ بِاَمْرِكَ اَنْ يُوَلِّيكَ الْحَمْدَ دُونَ رَبِّهِ ; لاَِنَّكَ - بِزَعْمِكَ اَنْتَ - هَدَيْتَهُ اِلَى السَّاعَةِ الَّتِى نَالَ فِيهَا النَّفْعَ وَاَمِنَ الضُّرَّ » ( و خواسته تو در گفتارت آن است كه هر كس به فرمان تو رفتار كند بايد به جاى حمد خدا تو را حمد و ستايش كند ; زيرا تو گمان دارى او را به ساعتى راهنمايى كرده اى كه در آن سود برده و از زيان ايمن گشته است . )

--> 1 - سوره نمل ، آيه 65